Já fyrirgefið hvað ég hef verið löt við að blogga hér, en nú erum við aðallega að skrifa á barnalandssíðuna.
En það hefur margt gerst síðan síðast. Til dæmis er lítil stúlkukind komin í heiminn og skeði það á þeim Herrans degi 25.08.08 kl. 15.50. Hún var 3025gr og 49 cm löng, en er nú 4305 gr og 55 cm. Hún er nokkuð vær, en samt ekki alveg eins og engill. Til dæmis semur henni ekki sérstaklega vel við pabba sinn - sem er miður. Vonandi á það eftir að lagast, en eigið þið einhver ráð við því?
Það að vera orðin mamma er allt öðruvísi heldur en ég bjóst við. Miklu erfiðara, en samt svo ótrúlega notalegt og gott. Maður er allt í einu komin með einstakling í hendurnar sem er 100% háður manni. En sem betur fer hefur brjóstagjöfin gengið mjög vel, ég hefði brotnað niður ef hún hefði ekki gengið. Ég vorkenni svooo þeim mæðrum sem lenda í vandræðum með brjóstagjöfina, hlýtur að vera hræðilegt.
En allavega fórum við heim til Færeyja í byrjun september og komum tilbaka til Íslands í lok september. Tíminn heima var alveg æðislegur og hefur aldrei verið jafn erfitt að kveðja fólkið heima. Mér leið alveg ofboðslega illa þegar ég var að kveðja - Baldur veit allt um það. Manni líður einhvern veginn alltaf best heima hjá sér, þar sem maður ólst upp - já ég sakna Færeyjar meira núna heldur en ég gerði áður en ég varð mamma. En við förum aftur heim um miðjan november og verðum alveg fram yfir áramótin. Stúlkukindin verður síðan skírð heima í Færeyjum um jólin. Allir velkomnir í skírn

Annars er ekkert mikið að frétta af okkur. Baldur er byrjaður að vinna aftur, þannig að við tvær erum einar heima á daginn. Baldur fer síðan aftur í orlof í november, það verður fínt.
Við vorum hjá ljósmyndara með dömuna áðan, það var ágætt. Hún pissaði tvisvar út yfir allt... Þannig er það nú bara þegar maður er látin vera bleyjulaus. Hlökkum til að sjá myndirnar sem voru teknar. En við ætlum að fara 6 sinnum til ljósmyndarans fyrsta árið - gaman að sjá breytinguna á dömunni.
Í lok mánaðarins kemur bróður minn með alla sína fjölskyldu í heimsókn til okkar. Þau búa í Frakklandi þannig að það er ansi langt að koma hjá þeim. En ég hlakka mikið til að fá þau. Þar er til dæmis einn litinn gaur sem ég hef bara ekkert hitt ennþá, hann Gilli fæddist í apríl og föðursystir hans hefur bara ekkert séð hann. Þau hafa heldur ekki séð dömuna okkar...
Jæja þau sem náði að lesa alla leið eru vinsamlegast beðin um að kvitta hér að neðan.
Bið ykkur vel að lifa...
Elin